نادر جدیدی




به‌نام خداوند مردآفرین / که بر حسن صنعش هزار آفرین


خدایی که از گِل مرا خلق کرد / چنین عاقل و بالغ و نازنین

خدایی که مردی چو من آفرید / و شد نام وی احسن‌الخالقین



پس از آفرینش به من هدیه داد / مکانی درون بهشت برین

خدایی که از بس مرا خوب ساخت / ندارم نیازی به لاک، همچنین

رژ و ریمل و خط چشم و کرم / تو زیبایی‌ام را طبیعی ببین



دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست / نه کار پزشک و پروتز، همین!

نداده مرا عشوه و مکر و ناز / نداده دم مشک من اشک و فین!

مرا ساده و بی‌ریا آفرید / جدا از حسادت و بی‌خشم و کین



زنی از همین سادگی سود برد / به من گفت از آن سیب قرمز بچین

من ساده چیدم از آن تک‌درخت / و دادم به او سیب چون انگبین

چو وارد نبودم به دوز و کلک / من افتادم از آسمان بر زمین



و البته در این مرا پند بود / که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین

تو حرف زنان را از آن گوش گیر / و بیرون بده حرفشان را از این

که زن از همان بدو پیدایش‌ات / نشسته مداوم تو را در کمین!

.

.

.

.

.

.

ناهید نوری

به نام خدایی که زن آفرید حکیمانه امثال ِ من آفرید



خدایی که اول تو را از لجن و بعداً مرا از لجن آفرید !



برای من انواع گیسو و موی برای تو قدری چمن آفرید !



مرا شکل طاووس کرد و تورا شبیه بز و کرگدن آفرید !



به نام خدایی که اعجاز کرد مرا مثل آهو ختن آفرید



تورا روز اول به همراه من رها در بهشت عدن آفرید



ولی بعداً آمد و از روی لطف مرا بی کس و بی وطن آفرید



خدایی که زیر سبیل شما بلندگو به جای دهن آفرید !



وزیر و وکیل و رئیس­ ات نمود مرا خانه­ داری خفن آفرید



برای تو یک عالمه کِیْسِ خوب شراره ، پری ، نسترن آفرید



برای من اما فقط یک نفر براد پیت من را حَسَنْ آفرید !



برایم لباس عروسی کشید و عمری مرا در کفن آفرید



به نام خدایی که سهم تو را مساوی تر از سهم من آفرید